Na światłoczułej powiek błonie

Po człowieku pozostają rzeczy. Przedmioty codziennego użytku, narzędzia, drobiazgi gromadzone przez lata. Ich znaczenie często wykracza poza pierwotne przeznaczenie. Stają się śladami obecności, nośnikami wspomnień, częścią osobistej historii.

Wystawa Kai Gadomskiej wyrasta z doświadczenia straty i spotkania z przedmiotami pozostawionymi przez ojca, który przez całe życie zajmował się tworzeniem makiet architektonicznych. Artystka sięga po nie raz jeszcze, przygląda się im i utrwala ich obrazy w technice cyjanotypii. Następnie tnie odbitki na fragmenty, zestawia je i zszywa, tworząc kompozycje na tkaninie. Rozpoznawalne kształty stopniowo ustępują miejsca plamom, rytmom i niepełnym obrazom.

Powstałe prace przypominają sposób, w jaki działa pamięć. Nie zachowuje wszystkiego, wybiera szczegóły, nakłada na siebie obrazy i wrażenia. Z przedmiotów pozostają fragmenty, z przeszłości jej niepełny zapis.

Tytuł wystawy pochodzi z rodzinnego powiedzenia, przekazywanego z pokolenia na pokolenie. „Na światłoczułej powiek błonie” oznacza uważne patrzenie i zapamiętywanie. Nie tylko tego, co widzialne, lecz także wrażeń, skojarzeń i uczuć, które pozostają w nas, kiedy rzeczy i ludzie odchodzą.

Błękit cyjanotypii staje się tu przestrzenią pamięci, a praca z materiałem sposobem na przedłużenie kontaktu z tym, co zostało. To opowieść o żałobie i próbie zachowania śladów, które z czasem tracą swoją materialną postać, ale niekoniecznie swoje znaczenie.

Kaja Gadomska

Ur. 1990, mieszka i pracuje w Warszawie (PL).

W 2014 obroniła dyplom na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej pracy łączy zainteresowanie kolorem, kształtem, ale też procesem widzenia i oglądania, unikalnego wrażenia powstającego w kontakcie z obrazem. Zwraca uwagę na uniwersalne zasady i pojęcia w obrębie malarstwa, takie jak harmonia czy kompozycja, oraz na różnice w odbiorze pojawiające się, gdy obraz ze wszystkimi jego elementami rozpatruje się jako całość. Kładzie nacisk na rolę osobowości autora i procesu twórczego, wartość czasu pracy jako składowej gotowego dzieła. Analizuje możliwości percepcji malarstwa, czynników decydujących o tym, że obraz zatrzymuje na sobie wzrok i oddziałuje na widza.

Swoje prace prezentowała na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce oraz za granicą. W 2025 roku odbyła się jej indywidualna wystawa „Potrzeba roju” w warszawskiej galerii LETO, a jej prace znalazły się również na wystawie „Regeneration” zorganizowanej w Parlamencie Europejskim w Brukseli w ramach polskiej prezydencji w UE. Rok wcześniej uczestniczyła w „The Salon by NADA & The Community” w Paryżu.

Do jej wcześniejszych wystaw indywidualnych należą „Stany skupienia” w galerii LETO w Warszawie oraz „Ciało krystaliczne” w Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu w 2021 roku, a także „Ciało niedoskonale czarne” w LETO w 2018 roku. Brała również udział m.in. w wystawach „BEL(L)A” i „Farewell sezonie ogórkowy” w Warszawie, „A jeśli ciemność to nie tylko czerń, to czym innym może jeszcze być?” w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku oraz „Opiłki kamieni szlachetnych” w galerii Raster.

Jej prace były prezentowane także podczas NADA Miami, Viennacontemporary w Wiedniu, Międzynarodowego Jesiennego Salonu Sztuki w BWA Ostrowiec Świętokrzyski oraz Triennale Malarstwa „Jesienne konfrontacje” w BWA Rzeszów. W 2019 roku uczestniczyła również w wystawie przedaukcyjnej na rzecz Fundacji Bator Tabor w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie.