Warsztat „Co czuje dłoń” pozwala uczestnikom doświadczyć sztuki poprzez zmysł dotyku i wyobraźnię. Nawiązuje do idei haptyczności na zbiorów BWA, w której kontakt fizyczny z materią staje się formą poznania i tworzenia znaczeń. Uczestnicy będą badać ukryte przed wzrokiem obiekty – wyłącznie za pomocą dłoni – i spróbują odtworzyć swoje wrażenia w formie rysunku lub malarskiego szkicu.
Cele warsztatu
- rozwijanie wrażliwości zmysłowej i wyobraźni,
- doświadczenie alternatywnych sposobów poznawania rzeczywistości,
- przybliżenie idei haptyczności w sztuce,
- budowanie relacji rodzinnych poprzez wspólne, sensoryczne odkrywanie
Materiały
- duże kartonowe pudełka (sześciany z otworami na dłonie),
- różnorodne przedmioty o ciekawych fakturach (np. naturalne materiały, tkaniny, narzędzia, ceramika),
- kartki A4, ołówki, pastele lub farby,
- podkładki do rysowania, stoły, krzesła,
- opcjonalnie: zasłony lub opaski na oczy dla wzmocnienia efektu poznawczego.
Wprowadzenie (10-15 min)
- krótkie omówienie idei dotyku na podstawie rzeźb ze zbiorów BWA w Kielcach.
- rozmowa o tym, jak inaczej postrzegamy rzeczy, gdy nie możemy ich zobaczyć, a jedynie poczuć.
Część główna (45-50 min)
- na sali ustawione są duże kartonowe sześciany z otworami na dłonie,
- w każdym pudełku znajduje się kilka przedmiotów o różnej fakturze, kształcie i temperaturze (np. kamień, pióro, tkanina, gałązka, glina, szkło, sznurek),
- uczestnicy wkładają ręce do środka, nie zaglądając do pudełka,
- ich zadaniem jest za pomocą dotyku rozpoznać to, co czują, i narysować lub namalować na kartce, jak ich zdaniem wygląda przedmiot, którego dotykali,
- po zakończeniu etapu można wspólnie otworzyć pudełka i porównać wrażenia z rzeczywistością.
- rozmowa o tym, jak różni się „oglądanie” od „czucia” rzeczy,
- omówienie powstałych rysunków – co zaskoczyło, co było trudne, co przyjemne,
Podsumowanie (10 min)
- wspólna refleksja o zaufaniu do zmysłów i roli dotyku w sztuce.